سری مست و دلی بیتاب دارم دوچشم عاشق و بی خواب دارم
ز زر افزونترم ، هر چند خاکم که در دل گوهری نایاب دارم
نه پنهانی نه پیدایی کجایی؟ نه باغیری، نه با مایی ، کرایی؟
به هرجایی،زهرجنسی که هستی بر این مجنون، براین شیدا دوایی!
تو را ای دل غمی ماًنوس باید ز ترک عاشقی افسوس زاید
دوای درد بی عشقی، به جزعشق ز بقراط و ز جالینوس ناید
زندگی دریای بی کران است که انتهای آن مشخص نیست .بیایید در آن شنا کنیم نه آن که غرق شویم
سلام دوستان عزیز
سلامی از قلب شکسته
قلبی دور افتاده همچون کبوتری سبکبال که دراسمان عشق به پروازدرامده است
سلامی به بلندای اسمان
سلامی همچو بوی خوش اشنایی
سلامی بر خواسته از دل و نشسته بر دل
من دریا هستم
به تشویق دوستم که خودش هم وبلاگ داره این وبلاگ رو ساختم
امیدوارم از خوندن مطالبم لذت ببرید.خوشحال میشم نظرتون رو در مورد وبلاگ اعلام کنید
******************هر شبم ناله زاریست که گفتن نتوان
زاری از دوری یاریست که گفتن نتوان
بی مه روی تو ای کوکب تابنده مرا
روز روشن شب تاریست که گفتن نتوان
تو گلی و سر کوی تو گلستان و رقیب
در گلستان تو خاریست که گفتن نتوان
چشم وحشی نگه یار من اهوست ولی
اهوی شیر شکاریست که گفتن نتوان
چون جرس نالد اگر دل ز غمت بیجا نیست
باری از عشق تو باریست که گفتن نتوان
*****************
تنها گل سرخ باغچه را می چینم و از ساقه نیلوفری خاطرات بالا می روم و گیسوان نقره ای مهتاب را با رز سرخ زینت می دهم.گوش کن!برای تومی خوانم.می توانی آن را ازآبشارها بشنوی و درکاشی های سبز و آبی حوض کوچک خانه ببینی. می توانی ان را از روی بال فرشتگان برداری و یا سری به باغ سیب بزنی .همان باغی که در کودکی هایم سیب نقره ای داشت
و طعم افسانه می داد.بیا از رودخانه عبور کنیم که هر صبح خورشید گیسوان طلایی رنگش را در آن شانه می کندوماه در آن وضو می گیرد.هر کسی تورا ببیند شبیه کودکی های یاس می شود.حتم دارم تو آخرین ایستگاه بهشتی یا بهتر بگویم ترنم وعشقی . اگر چه قلبم برای بودن تو کوچک است،اما برای همیشه میهمان این خانه کوچک باش.******************
عشق یعنی واله و شیدا شدن
با زمین و آسمان یکتا شدن
پاک تراز برگ گل ازاشک تاک
عشق باشدارزویی پاک پاک
عشق امید است امید وصال
ریشه داردعشق درصبروکمالعشق پایان است،پایان غرور
می تراود از دل بی کبر، نور
عشق باران است،باران بهار
باغ جان ازعشق داردبرگ وبار
*******************
بهت نمی گم دوسِت دارم،ولی قسم می خورم که دوسِت دارم بهت نمی گم هرچی که می خوای بهت می دم،چون همه چیزم تویی نمی خوام خوابتو ببینم، چون توخوش ترازخوابی اگه یه روزچشمات پرِاشک شد ودنبال یه شونه گشتی که گریه کنی،صِدام کن بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ،اما منم پا به پات گریه می کنم اگر دنبال مجسمه سکوت می گشتی صِدام کن، قول می دم سکوت کنم اگه دنبال خرابه می گشتی تا نفرتتو توش خالی کنی ، صِدام کن چون قلبم تنهاست اگه یه روزخواستی بری قول نمیدم جلوتو بگیرم اما باهات میدوم اگه بیه روز خواستی بمیری قول نمی دم جلوتو بگیرم اما اینو بدون من قبل از تو میمیرم.
********************
دوستان شرح پريشاني من گوش کنيد
داستان غم پنهاني من گوش کنيد
قصه بي سر و ساماني من گوش کنيد
گفت وگوي من و حيراني من گوش کنيد
شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا کي
سوختم سوختم اين راز نهفتن تا کي
****
روزگاري من و دل ساکن کويي بوديم
ساکن کوي بت عربدهجويي بوديم
عقل و دين باخته، ديوانهي رويي بوديم
بستهي سلسلهي سلسله مويي بوديم
کس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود
يک گرفتار از اين جمله که هستند نبود
****
نرگس غمزه زنش اينهمه بيمار نداشت
سنبل پرشکنش هيچ گرفتار نداشت
اينهمه مشتري و گرمي بازار نداشت
يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت
اول آن کس که خريدار شدش من بودم
باعث گرمي بازار شدش من بودم
****
عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او
داد رسوايي من شهرت زيبايي او
بسکه دادم همه جا شرح دلارايي او
شهر پرگشت ز غوغاي تماشايي او
اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کي سر برگ من بي سر و سامان دارد
****
چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر
که دهم جاي دگر دل به دلآراي دگر
چشم خود فرش کنم زير کف پاي دگر
بر کف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر
بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود
من بر اين هستم و البته چنين خواهدبود
****
پيش او يار نو و يار کهن هر دو يکيست
حرمت مدعي و حرمت من هردو يکيست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دويکيست
نغمهي بلبل و غوغاي زغن هر دو يکيست
اين ندانسته که قدر همه يکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
****
چون چنين است پي کار دگر باشم به
چند روزي پي دلدار دگر باشم به
عندليب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمهي گلزار دگر باشم به
نوگلي کو که شوم بلبل دستان سازش
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش
****
مدتي در ره عشق تو دويديم بس است
راه سد باديهي درد بريديم بس است
قدم از راه طلب باز کشيديم بس است
اول و آخر اين مرحله ديديم بس است
بعد از اين ما و سرکوي دلآراي دگر
با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر
****
تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود
وين محبت به صد افسانه و افسون نرود
چه گمان غلط است اين ، برود چون نرود
چند کس از تو و ياران تو آزرده شود
دوزخ از سردي اين طايفه افسرده شود
اگه فکر میکنی که رفتنت باعث شکستنم میشه ؛ اگه فکرمیکنی که بعد ازرفتنت اشک میریزم ؛ اگه فکرمیکنی که بانبودنت لحظه هام خالی میشن؛ اگه فکرمیکنی که هرلحظه دلم برات تنگ میشه؛ اگه فکرمیگنی که بی تومیمیرم؛ درست فکرمیکنی تو که میدونی نبودنت رو تاب نمیارم پس بــــــــــــــــــــــــــــــــــمــون
****************
یاد بگذشته به دل ماند و دریغ
نیست یاری که مرا یاد کند
دیده ام خیره به ره گشت ونداد
نامه ای تا دل من شاد کند
خود ندانم چه خطایی کردم
که زمن رشته الفت بگسست
در دلش جایی اگر بود مرا
پس چرا دیده ز دیدارم بست
هر کجا می نگرم پر ز ملال
نگهش بر رخ من خیره شده
دردعشق است که باحسرت وسوز
بر دل کوچک من چیره شده
تا لبی بر لب من می لغزد
میکنم ناله که کاش این او بود
کاش این لب که مرا می بوسد
لب سوزندی آن بد خو بود
می کشندم چودرآغوش به مهر
من به فکرم که چه شدآغوشش
چه شد آن آتش سوزنده که بود
شعله ور در نفس خاموشش
شعر گفتم که ز خود بردارم
بار سنگین غم عشقش را
شعرخودجلوه ای ازرویش شد
با که گویم سخن عشقش را
مادر این شانه ز زلفم بردار
سرمه را پاک کن از چشمانم
بکن این پیرهن را از تن
زندگی نیست بجز زندانم
تا نگاهش به رخم حیران نیست
به چه کار آیدم این زیبایی
بشکن این آینه را ای مادر
حاصلم نیست به خودارایی
در ببندید و بگویید که من
بجز او ازهمه کس بگسستم
کس اگرگفت چرا باکم نیست
فاش گویید که عاشق هستم
نامه ای آمد اگر از ره دور
زود پرسیدکه پیغام ز کیست
گرازاو نیست بگویید آن زن
دیرگاهیست دراین منزل نیست
***************************
کاش میشد زمان را بخش کرد ،
حرفهای نا گفته را پخش کرد،
دردهای نهفته را دفن کرد
وعروج رهایی دل در لحظه های بی کسی را محو کردتا چشم بیاموزد که هر کس ارزش دیدن نداردو هرآوایی به بهای شنیدن قیمتی نیست
و هر محبتی در دل سهم بطالت در لحظه های جوانی گزافی بیش نیست،
پس بیا به نگاه چشم ها و آوای گوش ها و عشق نهفته در دل ها آن قدر ارزش نگذاریم
که ارزش وجودی خود را بی ارزش کنیم
************************گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا می کنم
گفتی اگر بيند کسی، گفتم که حاشا می کنم
گفتی ز بخت بد اگر ناگه رقيب آيد ز در
گفتم که با افسون گری او را زسر وا می کنم
گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا
گفتم که با نوش لبم آن را گوارا می کنم
گفتی چه می بينی بگو، در چشم چون آيينه ام
گفتم که من خود را در اوعريان تماشا می کنم
گفتی که از بی طاقتی دل قصد يغما می کند
گفتم که با يغماگران باری مدارا می کنم
گفتی که پيوند تو را با نقد هستی می خرم
گفتم که ارزان تر از اين من با تو سودا می کنم
گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گويم برو
گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم
گفتی اگر از پای خود زنجير عشقت وا کنم
گفتم ز تو ديوانه تر دانی که پيدا می کنم
********************
من شكستم آري
تو شكستم دادي باده رنگ و ريا را تو به دستم دادي
من غريبم آري
تو غريبم كردي بي خبر از آيينه ها پر فريبم كردي تو مرا همچون شمع از سر جور و جفا سوزاندي تو مرا سوزاندي تو مرا بر در و ديوار بدي كوباندي
من شكستم آري
توشكستم دادي تو مرا از بودن تو مرا از من و از ما و تو پنجره ها ترساندي... تو مرا از فردا... تو مرا از دريا... تو مرا ترساندي
من اسيرم آري
تو اسيرم كردي... بي خبر از باران.. تو كويرم كردي از شراب دوري تو چه سيرم كردي
من شكستم آري ..
*************************
هر وقت خواستي بدوني کسي دوستت داره تو چشماش زول بزن تا عشق رو تو چشماش ببيني اگه نگات کرد عاشقته اگه خجالت کشيد بدون دوست داره. اگه سرشو انداخت پايين و يه لحظه رفت تو فکر بدون، بدونه تو ميميره و اگر هم خنديد بدون اصلا دوست نداره
********************
از هیاهوی کلمه ها خسته ام
من سکوتم را
از اوراق سفید اموختم
آیا سکوت
روشن ترین کلمه ها نیست؟
تا چشم گشودم
از چشم زندگی افتادم
شبی -شاید امشب-
زیر نوریک کلمه خواهم نشست
نام خونسرد معشوقه ام را
بر حواس پنجگانه ام
خال خواهم کوفت
و هم زمان
پایین اخرین برگ خاطراتم
خواهم نوشت
پایان
