دریا

ای جوی بیا به هم هم آوا گردیم 

             با چشمه و شط و رود یک جا گردیم

 پیوند کنیم روشنی با پاکی

              باشد روزی دوباره دریا گردیم 

 

از دریا پرسیدم:که این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه میخواهند؟

چرا اینان پریشان و در به در سر بر کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟

دریا در مفابل سوالم گریست! امواج هم گریستند...

آن وقت دریا گفت: که طعمه ی مرگ تنها آدمها نیستند امواج هم مانند

 آدمها می میرند و

این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به

گورستان سواحل خاموش می سپارند!

 

بانگ رندان

 

یک بار دیگر در دلم چون بانگ رندان می رسی همچون کلید عاشقی بر قفل زندان می رسی

آوای مستان می شوم یک پرده عصیان می شوم خندان و گریان می شوم از راه مهمان می رسی

نورم تویی شورم تویی مقصود و منظورم تویی خورشید را پیوسته در چاک گریبان می رسی

در قلب ما جاکرده ای جانا چه غوغاکرده ای با روح بارانی خود در این بیابان می رسی

روئیده در خاکسترم امشب گلی بر پیکرم من چون کویری تشنه ام مانند باران می رسی

تنهاییهایم

 

برای تنهایی هایم می نویسم...برای سکوت و بغض فراموش شده قلبم می گویم و در نامه هایم که بوی عشق می دهد

تا من و تو در کنار هم باشیم و آرزوی خواب معصومانه را با خود به سپیدترین رویای عشقمان ببریم.


از آخرین غزلی که برایت سرودم تا عشق نهفته تو تا ابد نامت را بر دروازه قلبم خواهم نوشت و تو تنها معبد پاک

وجودمی که از آسمان دلت به سوی من پر کشیدی...دیگر صدایم آهنگ و موسیقی تو نیست تا گوش دهی و به جرم

ای عشق گاه دور من ...شکستن من مهم نبود ،مهم تو بودی نه من

بی انتها به خواب می روم و رویای تو را می بینم...با تو خواهم خندید...و قلب سوخته ام را به تو هدیه خواهم دادم.

اگر دوباره به افتخارت آمدم سرنوشت مرا به سوی تو خواند ولی اشک هایم بی جواب ماند....

به خود خندیدم از تنهایی...تو ندانستی همانطور که من ندانستم...گریستم و از وجودت به آرامی پر کشیدم و تا انتهای

بی پایان پرواز خواهم کرد...حتی زمانی که با احساس بی احساسم بمیرم باز هم مرگ نمی تواند تو را از قلب کهنه ام بگیرد

ای کاش هیچ وقت پاییز قلبت را نمی دیدم...و ای کاش و هزاران کاش دیگر ....

از این پس خواهم سوخت بی تو و خواهم مرد و بر سنگ قبرم بنویسید : زمانه او را از خانه مهر بیرون کرد و

سکوت هم آوازش بود و عمق وجودش لبریز از تو بود

وجودت را ترک کردم ناخواسته و بی صدا...اما زمانی به سراغت آمدم که دیگر برایت مرده بودم

و تو برمودای عشق من بودی و من آسمان دلت...اشتباه بود و بس افسرده ام...

بر سنگ های رودخانه قلبت بنویس جرم ترک وجودت مرگ است...

مجازات من این بود و باز هم بس است مرا از این عاشقی، برای وجود تو گفتم تا بدانی که سال هاست مرده ام

و خواهم گفت سنگ غرورم را تو شکستی اما هرگز به خود اجازه شکستن سنگ غرورت را ندادم

و خواهم گفت که صدای غریبت مرا از آخرین دریچه قلبت بیرون ساخت و بر گشتم تا بدانی که هر کجای دنیا زندگی کنم

بر روی آخرین برگ زندگیم خواهم نوشت:پایان

 

غم ما از کجاست؟

 

من در آیینه سخن میگویم:

با تو دارم سخنی- با تو ای خفته به هر موج نگاهت فریاد

با تو ای هم درد

                    با تو ای همزاد!

با تو ای آنکه در آیینه به من می نگری

گوش کن با تو سخن میگویم:

من غریب و تو اسیر

                        از همه خلق خدا

                                                تو به من هم نفسی

غیر تو همسخن و همدل من

                                 در همه ملک خدا نیست کسی

               های........ای محرم من

روی در روی تو فریاد کنم

                                 تا به دادم برسی

خرم آن لحظه که با دیده اشک آلوده

                                    در تو بگریزم و در آینه با هم باشیم

ساعتی همسخن و همدل و همدم باشیم

                                    برق اشک تو در آیینه چشمت پیداست

شرم از گریه مکن

                  اشک همسایه ماست

                                            من و تو چون هر روز

مات و مبهوت به مهمانی اشک آمده ایم

                               در دل ما اشک است

                                                      اشک تنهایی و تنهایی و تنهایی ما

                                           اشک دیدار ستم ها و شکیبایی ها

من و توخاموشیم

                من و تو غمزده ایم

                                 من و تو هم دل و ماتم زده ایم

گوش کن ای همزاد

                       با زبان نگهم با تو سخن می گویم

                                             از نگاهم بشنو،رخصت گفتار کجاست؟

دل به یاران دروغین مسپار

                                    واژه یار دروغ است، بگو یار کجاست ؟

لحظه درد دل و موسم دلتنگی ها

                                  وعده ما و تو در عمق دل آینه است

                                                               بهتر از آینه منزلگه دیوار کجاست؟

با تو راز دل خود گفتم:

آنکس است اهل بشارت که اشارت داند

                                 نکته ها هست بسی، محرم اسرار کجاست؟

اشکها

 

گلبرگهايم از آنِ تو
همه را بِکَن
بشکن
خورد کن ...

اصلا انتظار ندارم
من را
به مانند گلهاي ديگرت
در گلدانهاي زريين گذاري
و روزي صدها کلمه برايم حرام کني ...

فقط سوگند به خداي شب و ترانه
ساقهء شکسته ام را
در زير همان مهتاب کوچه انتظار بگذار ...

مي خواهم تا پايان راه
براي مهتاب
از اشکها و بوسه هامان
غزل بگويم ...

                          

آبــــی تر از آنیم که بی رنـــگ بمیریم

از شـیشه نــبودیم که با سـنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

حرفهای دل تنگم

مسافر غریبه، یه راه بی عبورم

                                   میخوام برم گم بشم،اینجا دیگه نمونم

هوای اینجا واسه،نفس کشیدن کم

                                       برای زخم کهنه، رها شدن مرهم

دل من از غروب اینجا داره می گیره

                                  خورشید اینجا توی دستای شب اسیر

عشق همیشه ناجی پیدا نمیشه اینجا

                                   بی شوره زارنمیشه، دل بزنی به دریا

مسافر غریبه یه راه بی عبورم

                                  میخوام برم گم بشم،اینجا دیگه نمونم

هوای اینجا واسه، نفس کشیدن کم

                                      برای زخم کهنه، رها شدن مرهم

یه روزمیادهمون که دلم هواش وداره

                                    یه آسمون ستاره، برای من می یاره

مسافر غریبه ، یه راه بی عبورم

                                  میخوام برم گم بشم، اینجا دیگه نمونم

هوای اینجا واسه، نفس کشیدن کم

                                      برای زخم کهنه، رها شدن مرهم

دلم گرفته آسمون

 

کاش وسعت قلبم را می دانستی

                                           کاش وسعت قلبم را می دانستی

کاش عمق دوست داشتن را می دانستی

کاش می دانستی که چقدر در دریای عشق تو فرو رفته ام

کاش دستان بی جانم را می گرفتی و مرا بر روی امواج آرام و زیبای دریای عشقت آرام می کردی

کاش می توانستی این را از چشمانم بخوانی که آنگونه عاشقم که تاب نگاه کردن به چشمانت را ندارم

کاش می توانستی صدای تپش های قلبم را وقتی که تو را می بینم بشنوی

کاش می توانستی سرخی گونه هایم را به هنگام بوسیدنت ببینی

کاش می توانستی لرزش لبان بی جانم را وقتی که می خواهند از تو برای تو سخن بگویند ببینی

کاش می توانستی التهاب و بی قراری گوشهایم را به هنگام سخن گفتنت بشنوی

کاش می توانستی فریادسردی دستانم را که دستان گرمت را می خواهند بشنوی

کاش می توانستی ناله ها و گریه های قلبم را به هنگام رفتنت بشنوی

کاش می توانستی پرواز آرام و سبک روجم را به هنگام در آغوش کشیدنت بشنوی

کاش می دانستی که بودن باتو و حس کردن حضور سبزت را در کنار خود به تمام خوبی های دنیا ترجیح می دهم

 

                            من به انتظارت ميمانم حتي اگر اين انتظار ماهها به طول انجامد                     

عشق یعنی؟

عشق  يعني سر زمين پاك من   

             عشق  يعني  لحظه  بيداد  من

عشق يعني ليلي ومجنون شدن          

             عشق يعني وامق و عذرا شدن

عشق يعني مسجد الاقصي من 

             عشق  يعني كودك فرداي  من

عشق  يعني  كلبه  دل  ساختن   

             در   قمار   زندگي  جان   باختن

عشق يعني چشمهاي پر زخون  

             درد  و  غم  يكجا  بهــم آميختن

 عشق  يعني  دردهاي  بيشمار       

             گريه كردن ,سوختن, افروخـتن

 عشق  يعني  كعبه  اسرار من    

            عشق  يعني مخزن الاسرار من

عمريست كه پيمانه زهر است دلم

عمريست كه پيمانه زهر است دلم

جز با غم تو با همه قهر است  دلم

در عشق  تو انگشت  نمايم  به خدا

شبگرد ترين شاعر شهر است  دلم

خدای من دیوانه ام

خدای من دیوانه ام کس نمی داند که من دیوانه بودم

ظاهرم خوب است ولی ویرانه

بودم در درون قاب تو خانه ام را ساخته ام من چرا غافل ازاین کاشانه بودم

         در درون خود غزلهایی سرودم من چه بودم قصه و افسانه بودم

خواستم عشق رو تو دستام بگیرم

خواستم عشق رو تو دستام بگیرم ، ولی جا نشد

پس گذاشتمش تو جیبم ، ولی جا نشد.

در کیفم رو باز کردم ، ولی جا نشد

تصمیم گرفتم ببرمش تو اتاق ، ولی جا نشد.

بنابر این یه خونه براش گرفتم ، ولی جا نشد.

با خودم گفتم : یه باغ ! آره ! ولی جا نشد.

حتما تو کره زمین جا می شه ، ولی جا نشد.

پس گذاشتمش تو قلبم ، حالا دیگه جاش خوبه ،خوبه...

تازه می فهمم این که می گن دل آدم می تونه از دنیا هم بزرگتر باشه ، یعنی چی.

از دریا پرسیدم

از دریا پرسیدم:که این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه میخواهند؟

چرا اینان پریشان و در به در سر بر کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟

دریا در مفابل سوالم گریست! امواج هم گریستند...

آن وقت دریا گفت: که طعمه ی مرگ تنها آدمها نیستند امواج هم مانند آدمها می میرند و

این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل

خاموش می سپارند!

شبی ازپشت یک تنهایی نمناک و بارانی

شبی ازپشت یک تنهایی نمناک و بارانی

                                         تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

                 پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه باغ آبی احساس

تورا از بین گلهایی که در تنهاییم روییده با حسرت جدا کردم

                               و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

                                                و من تنها برای دیدن آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

 

همین بود آخرین حرفت

                               و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

 

حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

 

نمیدانم کجا رفتی،

                نمیدانم کجا شاید خطا کردم

                                         نمیدانم کجا تا کی برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه میبارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

وگنجشکی که هر روزاز کنارپنجره بامهربانی دانه برمیداشت

                                       تمام بالهایش غرق دراندوه وغربت شد

و بعد از رفتنت انگار کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

                                        هنوز آشفته چشمان زیبای توام برگرد

                                       برگرد....